De spreekwoordelijke inkt in mijn pen dreigt op te raken. Gisteren bereikte ons het trieste nieuws dat KSV Horn afgelopen week wederom een markante persoonlijkheid is verloren: Har Bindels is overleden. Hoewel Har al geruime tijd niet meer zichtbaar was binnen onze prachtige club, heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten. Har combineerde zijn sportieve carrière bij KSV met een krachtige en succesvolle periode in het bestuur.

In zijn tijd had Engeland de 'Iron Lady', Margaret Thatcher, en KSV Horn had Har Bindels. Hij was een Voorzitter met een hoofdletter V. Iemand waar je letterlijk en figuurlijk tegenop keek. Een figuur die zo uit een filmscenario kon zijn weggelopen: kolossaal, statig, met een ongekend charisma en een enorme daadkracht. In crisistijden was Har op zijn best; dan kwam er écht iemand binnen. Wanneer ik aan Har denk, denk ik aan 'Ome Har', zoals veel van mijn voetbalmaten hem destijds noemden.

Har was een voorzitter met visie, die de perfecte mix van leiderschap, gezag en sportiviteit bezat. Als jeugdige, jongvolwassen speler had je een gezond ontzag voor deze voorzitter. Een man die in die tijd uit het juiste hout gesneden was. Met zijn bouwachtergrond heeft hij gezorgd voor een nieuw complex en een prachtige aanbouw van de kantine. Als je foto's uit die periode bekijkt, zie je Har zelden ontbreken. Een klein geheim. Toen Har het project van de kantineaanbouw leidde, had ik inmiddels een plekje in het bestuur. Ik kreeg destijds de opdracht om de bouwploeg te vereeuwigen met een mooi ingelijste foto in de kantine. Het idee was om op de lijst alle namen te noteren van de mensen die een bijdrage hadden geleverd, zodat zij de eer kregen die hen toekwam. Echter, als klein geintje, heb ik naast de naam van Har ook de naam "Willem van Hanegem" geschreven. Volgens mij is dit nooit iemand opgevallen, zelfs Har met zijn scherpe oog niet. Deze foto heeft jarenlang in de kantine gehangen, en ergens is het mooi dat Har en Willem zo samen zijn geëerd.

Zoals gezegd was Har helaas al enige tijd uit beeld bij onze mooie club. Ik heb begrepen dat zijn laatste levensjaren niet helemaal strookten met de manier waarop wij Har ons zullen blijven herinneren. Ik kan dan ook niet anders dan vanuit de grond van mijn hart, met het 99-jarige KSV-bloed door mijn aderen stromend, Har met diepgeworteld respect bedanken voor alles wat hij voor KSV Horn heeft betekend.

Wij wensen Ruud, Monique, Roel, hun partners, kleinkinderen en familie ontzettend veel sterkte met dit grote verlies, zeker na het wegvallen van Har’s vrouw Elly, slechts enkele maanden geleden. Hopelijk geeft het enige troost te weten dat Har nu weer samen is met zijn grote liefde en omringd wordt door veel van zijn KSV-generatiegenoten.

Har, dank je wel en vaarwel!

Siets namens bestuur KSV Horn

Gisteren, gevangen in de hectiek van een NAVO-file nabij Den Haag, werd mijn wereld stilgezet door een appje dat mijn hart diep raakte: onze geliefde Mart is niet meer. Mart Janssen, onmiskenbaar 'Mister KSV', heeft op 88-jarige leeftijd zijn laatste adem uitgeblazen. Een icoon is heengegaan, en de leegte die hij achterlaat, is onmetelijk.

Wat een immense bewondering koester ik voor deze grootheid van KSV. Mart was onlosmakelijk verbonden met onze prachtige, bijna eeuw oude club. Als elfjarige jongen, amper vier jaar na de donkere dagen van de Tweede Wereldoorlog, begon hij aan zijn ongeëvenaarde KSV-carrière. Mart heeft elke denkbare functie binnen onze club bekleed, van het verleden tot het heden en zelfs verder dan we ons kunnen voorstellen. Maar ook in onze warme gemeenschap was Mart een ware rots in de branding.

Als kind was ik bevoorrecht om dagelijks over de vloer te mogen komen bij Mart, Els, Anja, Marion en Hans. Ik was indertijd namelijk bevriend met zijn zoon, Hans. Als ik me niet vergis was Mart in die tijd nog actief in de baggerwerkzaamheden. Ik werd altijd met open armen ontvangen, kon aanschuiven wanneer ik maar wilde en voelde me een deel van hun gezin. Naarmate ik ouder werd, groeide mijn bewondering voor Mart exponentieel. Zijn onvermoeibare inzet voor KSV en zijn grenzeloze betrokkenheid zijn met geen pen te beschrijven. Superlatieven schieten hier eenvoudigweg tekort. Om een glimp te vangen van zijn toewijding: Mart was dertien jaar lang grensrechter van het eerste elftal, maar liefst zestien jaar bestuurslid, jarenlang jeugdleider, een gepassioneerd speler, teamleider, EHBO-vrijwilliger, een ware 'sjaopspkop', en in zijn latere jaren een trouwe accommodatie medewerker. Kortom: Mart was een onmisbare pilaar van de Hornse gemeenschap.

Onze Prins Carnaval van 1964 kreeg uiteindelijk de welverdiende eer toen hij 35 jaar geleden de felbegeerde Bloomebössel ontving. Binnen KSV werd hij terecht benoemd tot lid van verdienste en later tot erelid van de club. In 2019 had ik de ontroerende eer om onze Mart, omringd door zijn liefhebbende familie, symbolisch te eren door zijn eigen 'Mart Janssen terras' te onthullen. Een plek waar zijn geest voor altijd zal voortleven.
Net als mijn mede-bestuursleden en (ik weet zeker) de rest van het dorp, buig ik diep voor deze buitengewone man. Het raakt mijn ziel tot in het diepst van mijn wezen dat we hem vanaf nu voorgoed moeten missen. Mart, 77 jaar lang een trouw lid van onze club. Wat zal ik je missen, elke keer als ik de kleedkamer binnenstap, het scorebord weer zie verspringen of wanneer ik op jouw terras, jouw plek, geniet van een smakelijk pintje.

Namens het bestuur van KSV Horn wensen we Els, Anja, Marion en Hans, hun gezinnen en alle nabestaanden ontzettend veel sterkte toe in deze zware tijd. We zullen je enorm missen, dat is een ding wat zeker is.

Ik buig nogmaals diep voor jou. Jouw nalatenschap zal voor altijd in ons voortleven.
Mart, dankjewel voor alles!!

Warme groet,

Siets namens bestuur KSV Horn

Tot mijn grote spijt heb ik moeten vernemen dat Jacques Rijkx is overleden. Jacques Rijkx, een echte KSV'er! Jacques heeft ontzettend veel voor KSV Horn betekend. Als speler, zaalvoetballer, trainer en zelfs hoofdtrainer. Maar zijn belangrijkste rol was aanjager, in alle posities die hij heeft vervuld.

Jacques was er, daar kon je op rekenen. Alhoewel hij er de laatste jaren voor koos in de schaduw te blijven om zijn slopende ziekte te verwerken. Toch zijn de meters die Jacques voor KSV heeft gelopen niet in afstand uit te drukken. Van dat soort mensen zijn er tegenwoordig niet meer al te veel!


Maar Jacques bracht ook humor!
Ik weet nog goed dat Jacques trainer was van de KSV veteranen. Mijn eigen broer, die net weer begonnen was met voetballen, moest na twee trainingen direct al met de wedstrijd mee. Het team slechts 11 spelers inclusief mijn broer. Na de warming-up werd tradioneel, in de kleedkamer, een peptalk gegeven door Jacques waarna de opstelling volgde. Hij begon met de keeper en noemde zo 10 spelers in diverse posities op. De 11e, mijn broer, zette hij .......... op de bank.
"Mer wae höbbe mèr 11 spelers", zie mijn broer. Maar Jacques bleef stoïcijns bij zijn opstelling. Niet lang na de afstrap mocht hij alsnog het veld in. Een historisch en tevens hilarisch moment.

Met respect voor zijn genoodzaakte, gepaste afstand van de laatste jaren, wil ik benadrukken dat Jacques voor altijd in het hart van KSV Horn zit opgesloten. Jacques, mede namens het voltallige bestuur en alle leden, wens ik je een mooie laatste reis. We wensen Nelly, Manon, Solomon, familie en vrienden heel veel strekte toe in deze zware periode.

Jacques, bij een weerzien met de ons al eerder ontvallen KSV coryfeeën, hoop ik van ganse harte dat jij weer de opstelling mag maken.

Rust zacht, Jacques!

Warme groet,
Sietse Lintjens namens KSV Horn 

Een woord van oud voorzitter Theo Peeters

Ik begin al heel slordig. De exacte data wanneer Ger lid werd van KSV, wanneer jeugdleider, wanneer bestuurslid en wanneer jeugdvoorzitter, wanneer lid van de accommodatie cie., speler in Horn 5 of welke categorie dan ook...weet ik niet. Ger wist dat soort zaken wel. En niet alleen zijn activiteiten bij KSV, ook zijn activiteiten in tal van andere verenigingen of vrijwilligersverbanden. Als je Ger de laatste jaren tegenkwam ging het daar vaak over: ‘Ik ben al x-aantal jaren lid van de kerk, de EHBO, de …. ‘

Voor hem was het erbij zijn, iets doen voor de gemeenschap, opkomen voor, loyaal zijn, nooit in de steek laten, steunen, helpen, opvangen, enz. erg belangrijk. Dat was een belangrijk deel van zijn invulling van een levenswerk. Ger kende ik al meer dan 55 jaar. Ik trof hem als mijn jeugdleider in de B-junioren. Hij had veel aandacht voor het sociale van het voetbalspel. Samen spelen, lol hebben maar ook een team vormen en opkomen voor elkaar. Hijzelf was deel van een generatie van belangrijke pijlers voor KSV Horn. Jan Geraedts, Jo van Roy, Jacq Rijks, Mart van Herten, Wim Reijnen en wellicht nog anderen die ik nu vergeet. Toenmalige jeugdleiders, verenigingsmensen in hart en nieren. Ze waren zelf nog jong, begin twintig. Groot geworden in patronaat en kindervakantiewerk. Ze waren leden van een bloeiende voetbalvereniging met veel elftallen, veel jeugdspelers en een stevige positie in de gemeenschap. KSV stond voor een voetbalbal, voor de verjaardagsactie, voor zondagmiddag invulling, voor vele activiteiten die in de gemeenschap Horn gezien werden en erkend. De jaarvergadering was een 'happening'.

Ger stond voor jeugd, hen begeleiden en bij de vereniging houden. Naast het voetbalspel organiseerde Ger samen met zijn tijdgenoten tal van andere activiteiten. En als je niet zo goed kon voetballen dan organiseerde hij het zo dat je toch mee kon doen. Nou ik kon niet voetballen en had dus veel aandacht nodig.

Toen ik Ger tegenkwam was hijzelf een speler in de senioren, maar vooral jeugdleider en even later jeugdvoorzitter. Ik werd ook jeugdleider op zijn verzoek en aandringen, want voetballen kon ik niet. Jeugdbegeleiding was een passie, zeker voor Ger. De jeugdleidersvergaderingen onder zijn leiding duurden eeuwig. Veel, veel later begreep ik pas waarom; hij wilde goed doen, iedereen tot zijn recht laten komen, dingen overwegen en bovenal: rechtvaardig zijn. Dat leidde tot allerlei discussies met het toenmalige hoofdbestuur, maar ook onderling tussen de jeugdleiders. Voor Ger was de jeugd in de vereniging erg belangrijk. Hij streed voor lage contributie, voor een accent op recreatie in plaats van prestatie, voor een laagdrempelige vereniging. Hij stopte veel vrije uren in het begeleiden van de jeugd. Ging met teams op de fiets naar Heibloem, Neeritter en zelfs verder.

Ger was in zijn denkbeelden omstreden, hij legde zout op slakken. Niet voor hemzelf – hij had een hekel aan mensen die iets deden in eigenbelang boven het verenigingsbelang-, maar hij deed iets voor diegene die volgens hem steun nodig hadden. Waar iets beter kon en vooral als iets rechtvaardiger en eerlijker kon. Dat leidde ook tot conflicten, discussie en verwijdering. Er waren natuurlijk ook leden die kwamen om te voetballen en die niet allerlei discussies wilden.

Toen ik later zelf jeugdvoorzitter en nog later voorzitter werd zag ik de kracht van Ger zijn optreden. Ik was, net als veel bestuurders, op mijn hoede voor zijn oordeel, voor zijn kritische vragen. Hij was op zoek naar verbetering en rechtvaardiging van besluiten. En dat lukte me zeker niet altijd. Ik zag in een ooghoek zijn positie in een jaarvergadering. De vraag was nooit of hij iets wilde opmerken, maar wat en wanneer. En ondanks het feit dat we elkaar kenden kon hij heel kritisch zijn. Hij spaarde me niet. Vragen begonnen vaak met het zinnetje: ‘hebben jullie ook gedacht aan… ‘ En zeker het is voorgekomen dat we moesten zeggen: ‘nee, dat hebben we niet of onvoldoende..’

Tot op hoge leeftijd was Ger in zijn team, zijn ‘accommodatie cie’. (poetsploeg mocht ik niet zeggen) op de hoogte van het reilen en zeilen in de vereniging en in het dorp. Zeer betrokken, altijd aanwezig, altijd op tijd, altijd kritisch en altijd begaan. Hij had een mening maar daarvoor droeg hij ook de consequenties. Hij hielp eenieder die zijn hulp nodig had. Als je de vereniging beter wilde maken, moest jezelf je handen vuil maken. Niet alleen maar praten, maar er ook zijn. Als EHBO’er bij activiteiten, als ‘poetser’, als deelnemer aan een jaarvergadering, als erelid en als…. verenigingsman!

Een verenigingsman is gestorven.

We wensen Ger rust toe, zijn gezin veel sterkte en de club veel vrijwilligers met dezelfde mentaliteit als Ger Smeets.

"Ger, dankjewel."

Theo Peeters

Een woord van de 'vrijdagploeg'

Het was behoorlijk schrikken toen ik van Jan Geraeds vernam dat Ger was overleden. Mijn eerste gedachte was dat mijn/onze vrijdagmiddag nooit meer hetzelfde zou zijn. Een van onze makkers bij het verzorgen van de voetbalaccommodatie is er niet meer bij.

Ger kwam al jaren elke vrijdag rond half een richting voetbalveld om samen met de rest van de poetsclub de kleedlokalen schoon te maken. Soms was het weinig werk en soms was het een bende. Ger poetste altijd het lokaal naast dat van de scheidsrechter. Hij deed dit heel nauwgezet, het zag er altijd tiptop uit als hij de deur achter zich dicht trok. Hij werkte zo stipt dat hij meestal als laatste klaar was. Wanneer hij soms ’s middags verhinderd was, kwam hij al in de morgenuren zijn werk doen. Dat tekent zijn verantwoordelijkheidsgevoel en zijn trouw aan KSV Horn. Ondanks zijn langzaam afnemende actieradius is hij dit blijven doen totdat, vanwege corona, de accommodatie gesloten werd.

Na het werk kwam de koffie op tafel en daar kwamen vaak de verhalen uit de oude doos. Ook de buitenploeg sloot dan aan. Vooral Ger, Mart Janssen, Mart van Herten en Jan Geraeds waren/zijn een onuitputtelijke bron van leuke anekdotes.
Maar we zullen elkaar niet meer treffen op vrijdagmiddag, we zullen niet meer “Hoi” tegen elkaar kunnen zeggen en daarom zeggen wij langs deze weg:

“Hoiie Ger!”

Mart Janssen, Mart van Herten, Jan Geraeds, Arno van Cruchten, Thijs Franssen, Stan Diederen, Piet Giebels en John Koolen.