• In memoriam

  • Ger Smeets, een verenigingsman is gestorven!

    Tot mijn grote spijt heb ik moeten vernemen dat Ger Smeets is overleden. Ger Smeets, een verenigingsman pur sang. Ger heeft ontzettend veel voor de gemeenschap betekend en in het bijzonder voor KSV Horn. Ik ken Ger als strijdvaardig, consequent en zeer betrokken. In een tijd, waar het voor mij lijkt dat de generaties elkaar sneller opvolgen dan ooit, was Ger voor mij iemand die de boel scherp hield. Iemand die vertegenwoordigt wat een verenigingsman moet zijn. Altijd aanwezig, vaak ook in de luwte, maar er vooral voor zorgde dat de tradities en normen en waarden niet verloren gingen. Ger heeft zich de laatste jaren zeer gedreven ingezet om de accommodatie en kleedkamers op orde te houden. Samen met zijn strijdmakkers van de vrijdagploeg zorgde hij ervoor dat de accommodatie en kleedkamers er altijd weer tip top bij stonden voor het weekend. Iets waar veel te weinig bij stil wordt gestaan.Ger, mede namens het voltallige bestuur, wens ik je een mooie laatste reis. Moge dit keer de catacomben, door de ons al eerder ontvallen KSV coryfeeën, rood-wit zijn versierd. Speciaal voor jou!

  • Foto: Christine Dings

    Er zijn mensen die veel langer en intensiever hebben samengewerkt met Ger. Ik kan dan ook niet anders, dan aan hun het woord geven en me aansluiten bij de woorden van Theo Peeters, John Koolen en zijn vrijdagploeg!


    Aan de familie, heel veel sterkte en kracht gewenst met dit zware verlies!

    "Ger, ontzettend veel dank voor alles. Rust zacht."

    Sietse Lintjens

     

    Een woord van oud voorzitter Theo Peeters

    Ik begin al heel slordig. De exacte data wanneer Ger lid werd van KSV, wanneer jeugdleider, wanneer bestuurslid en wanneer jeugdvoorzitter, wanneer lid van de accommodatie cie., speler in Horn 5 of welke categorie dan ook...weet ik niet. Ger wist dat soort zaken wel. En niet alleen zijn activiteiten bij KSV, ook zijn activiteiten in tal van andere verenigingen of vrijwilligersverbanden. Als je Ger de laatste jaren tegenkwam ging het daar vaak over: ‘Ik ben al x-aantal jaren lid van de kerk, de EHBO, de …. ‘

    Voor hem was het erbij zijn, iets doen voor de gemeenschap, opkomen voor, loyaal zijn, nooit in de steek laten, steunen, helpen, opvangen, enz. erg belangrijk. Dat was een belangrijk deel van zijn invulling van een levenswerk. Ger kende ik al meer dan 55 jaar. Ik trof hem als mijn jeugdleider in de B-junioren. Hij had veel aandacht voor het sociale van het voetbalspel. Samen spelen, lol hebben maar ook een team vormen en opkomen voor elkaar. Hijzelf was deel van een generatie van belangrijke pijlers voor KSV Horn. Jan Geraedts, Jo van Roy, Jacq Rijks, Mart van Herten, Wim Reijnen en wellicht nog anderen die ik nu vergeet. Toenmalige jeugdleiders, verenigingsmensen in hart en nieren. Ze waren zelf nog jong, begin twintig. Groot geworden in patronaat en kindervakantiewerk. Ze waren leden van een bloeiende voetbalvereniging met veel elftallen, veel jeugdspelers en een stevige positie in de gemeenschap. KSV stond voor een voetbalbal, voor de verjaardagsactie, voor zondagmiddag invulling, voor vele activiteiten die in de gemeenschap Horn gezien werden en erkend. De jaarvergadering was een 'happening'.

    Ger stond voor jeugd, hen begeleiden en bij de vereniging houden. Naast het voetbalspel organiseerde Ger samen met zijn tijdgenoten tal van andere activiteiten. En als je niet zo goed kon voetballen dan organiseerde hij het zo dat je toch mee kon doen. Nou ik kon niet voetballen en had dus veel aandacht nodig.

    Toen ik Ger tegenkwam was hijzelf een speler in de senioren, maar vooral jeugdleider en even later jeugdvoorzitter. Ik werd ook jeugdleider op zijn verzoek en aandringen, want voetballen kon ik niet. Jeugdbegeleiding was een passie, zeker voor Ger. De jeugdleidersvergaderingen onder zijn leiding duurden eeuwig. Veel, veel later begreep ik pas waarom; hij wilde goed doen, iedereen tot zijn recht laten komen, dingen overwegen en bovenal: rechtvaardig zijn. Dat leidde tot allerlei discussies met het toenmalige hoofdbestuur, maar ook onderling tussen de jeugdleiders. Voor Ger was de jeugd in de vereniging erg belangrijk. Hij streed voor lage contributie, voor een accent op recreatie in plaats van prestatie, voor een laagdrempelige vereniging. Hij stopte veel vrije uren in het begeleiden van de jeugd. Ging met teams op de fiets naar Heibloem, Neeritter en zelfs verder.

    Ger was in zijn denkbeelden omstreden, hij legde zout op slakken. Niet voor hemzelf – hij had een hekel aan mensen die iets deden in eigenbelang boven het verenigingsbelang-, maar hij deed iets voor diegene die volgens hem steun nodig hadden. Waar iets beter kon en vooral als iets rechtvaardiger en eerlijker kon. Dat leidde ook tot conflicten, discussie en verwijdering. Er waren natuurlijk ook leden die kwamen om te voetballen en die niet allerlei discussies wilden.

    Toen ik later zelf jeugdvoorzitter en nog later voorzitter werd zag ik de kracht van Ger zijn optreden. Ik was, net als veel bestuurders, op mijn hoede voor zijn oordeel, voor zijn kritische vragen. Hij was op zoek naar verbetering en rechtvaardiging van besluiten. En dat lukte me zeker niet altijd. Ik zag in een ooghoek zijn positie in een jaarvergadering. De vraag was nooit of hij iets wilde opmerken, maar wat en wanneer. En ondanks het feit dat we elkaar kenden kon hij heel kritisch zijn. Hij spaarde me niet. Vragen begonnen vaak met het zinnetje: ‘hebben jullie ook gedacht aan… ‘ En zeker het is voorgekomen dat we moesten zeggen: ‘nee, dat hebben we niet of onvoldoende..’

    Tot op hoge leeftijd was Ger in zijn team, zijn ‘accommodatie cie’. (poetsploeg mocht ik niet zeggen) op de hoogte van het reilen en zeilen in de vereniging en in het dorp. Zeer betrokken, altijd aanwezig, altijd op tijd, altijd kritisch en altijd begaan. Hij had een mening maar daarvoor droeg hij ook de consequenties. Hij hielp eenieder die zijn hulp nodig had. Als je de vereniging beter wilde maken, moest jezelf je handen vuil maken. Niet alleen maar praten, maar er ook zijn. Als EHBO’er bij activiteiten, als ‘poetser’, als deelnemer aan een jaarvergadering, als erelid en als…. verenigingsman!

    Een verenigingsman is gestorven.

    We wensen Ger rust toe, zijn gezin veel sterkte en de club veel vrijwilligers met dezelfde mentaliteit als Ger Smeets.

    "Ger, dankjewel."

    Theo Peeters

  • Een woord van de 'vrijdagploeg'

    Het was behoorlijk schrikken toen ik van Jan Geraeds vernam dat Ger was overleden. Mijn eerste gedachte was dat mijn/onze vrijdagmiddag nooit meer hetzelfde zou zijn. Een van onze makkers bij het verzorgen van de voetbalaccommodatie is er niet meer bij.

    Ger kwam al jaren elke vrijdag rond half een richting voetbalveld om samen met de rest van de poetsclub de kleedlokalen schoon te maken. Soms was het weinig werk en soms was het een bende. Ger poetste altijd het lokaal naast dat van de scheidsrechter. Hij deed dit heel nauwgezet, het zag er altijd tiptop uit als hij de deur achter zich dicht trok. Hij werkte zo stipt dat hij meestal als laatste klaar was. Wanneer hij soms ’s middags verhinderd was, kwam hij al in de morgenuren zijn werk doen. Dat tekent zijn verantwoordelijkheidsgevoel en zijn trouw aan KSV Horn. Ondanks zijn langzaam afnemende actieradius is hij dit blijven doen totdat, vanwege corona, de accommodatie gesloten werd.

    Na het werk kwam de koffie op tafel en daar kwamen vaak de verhalen uit de oude doos. Ook de buitenploeg sloot dan aan. Vooral Ger, Mart Janssen, Mart van Herten en Jan Geraeds waren/zijn een onuitputtelijke bron van leuke anekdotes.
    Maar we zullen elkaar niet meer treffen op vrijdagmiddag, we zullen niet meer “Hoi” tegen elkaar kunnen zeggen en daarom zeggen wij langs deze weg:

    “Hoiie Ger!”

    Mart Janssen, Mart van Herten, Jan Geraeds, Arno van Cruchten, Thijs Franssen, Stan Diederen, Piet Giebels en John Koolen.

  • Uitslagen

    Geen informatie

  • Programma

    Geen informatie